000			03710nam a2200289 c 4500
001			01702834
003			Eima
005			20241028102507.0
008			240620s2024 sp er 001 0 baq c
017			_aBI 1030-2024
020			_a978-84-8438-897-5
040			_aEIMA Katalogoa _bbaq _cEIMA Katalogoa
080	1		_a1
100	1		_aApodaka Ostaikoetxea, Eduardo _9249
245	1	0	_aSubjektuaren zainak eta adarrak : _bsubjektua mendebaldeko filosofia hegemonikoan : modernitatetik globalizazio ostera _c/ Eduardo Apodaka Ostaikoetxea ; [hizkuntza-zuzenketen arduraduna, Ander Altuna Gabiola]
260			_aBilbo : _bUdako Euskal Unibertsitatea, _cL.G. 2024
300			_a413 or. : _c24 cm
504			_aBibliografia: 399.-413. or.
520			_aSubjektua omen da europar filosofia modernoaren mamia eta azala. Haren gainean eraiki dira doktrina politiko, moral edo epistemologiko modernoak, hitz batean, paradigma ontologiko oso bat, europar kontzientziak eta agentziak egituratu eta legitimatu dituena. Paradigma horren arabera, subjektua, bere baitan bat eta bera izanik, bera ez den beste guztia bere mendean hartzera jotzen duen nahimen libre eta kontzientea da. Hala agertu da, adibidez, Hegelen jaunaren eta esklaboaren arteko dialektikaz egin diren irakurketa enbaitetan. Jaunak eman behar zion esklaboari —bizitzari, naturari, munduari…— ordena arrazionala, autokontzientzia edota izatearen eta desiraren betetasuna. Filosofian teoria zena, inperio kolonialen, nazio-estatuen edota kapitalismoaren praktiketan gauzatu zen. Jaun europarrak esklaboa menderatu behar zuen, bizitza edota mundua menderatu behar zuen modu berean. Ikuspegi horretatik aztertu dut Modernitatearen filosofia kanonikoetako subjektuaren bilakaera, bai sistema filosofikoetan, bai (erre)produkzio-harremanen historia materialean. Izan ere, subjektua, politikari dagokionez, askatasunaren, parekotasunaren eta elkartasunaren protagonista izan da, betiere figurazio material batekin: subjektua gizonezko jabea da. Alabaina, historia ez da lineala eta filosofia europar nagusiek ezin izan diote eutsi beren baitan hazi den ukazio sortzaileari. Hegelen edo Marxen obretan, esaterako, jaunaren eta esklaboaren arteko dialektikaren emaitza ez da soil-soilik jaunarekiko mendekotasun positibo edo aurkaritza negatiboa —biak ala biak, jaunarekikoak—. Dialektikak bestelako aterabide bat, dialektikoagoa, izan dezake: mendekoek badute, elkarri subjektibotasun komun eta singularra onetsiz, parekotasuna eta askatasuna eraikitzea. Badute, omen, jauntze-harremanetatik kanpo izan, sortu eta bizitzea. Europar hedakuntzaren historian ere, gizon jabearen edo subjektu burujabearen menderatze-desirari aurre egin diote (ez)subjektuek. Eta, askotan, objektu-esklabo izatera behartutako subjektibotasun horiek autonomia eta heteronomiaren dialektikaren zainetan, sentitze eta egite komun, singular eta transindibidualez, bestelako subjektibotasuna irudikatuz, praktikatuz edo, gutxienez, amestuz, subjektibotasun autonomoak ehundu dituzte. Aukera horren peskizan, liburuak subjektuaren filosofiak aurkezten ditu Modernitatean zehar egindako bidaia batean. Karibeko kolonizaziotik oraingo ziberkapitalismora, gizon natural kolonial-humanistatik proposamen posthumanistetara, Gizonaren figuratik figurazio posthumanista kritiko eta feministetara.
650		4	_97 _aFilosofia
650		0	_951139 _aGizartea
655		0	_954157 _aSaiakerak
700	1		_aAltuna, Ander _91141
856			_uhttps://www.ueu.eus/argitaletxea/liburuak/subjektuaren-zainak-eta-adarrak _zArgitaratzailearen webgunea
856			_uhttps://www.ueu.eus/argitaletxea/liburuak/subjektuaren-zainak-eta-adarrak _zIkus aurkibidea
942			_2ddc _cI-2 _n0
999			_c62621 _d62621